ایهاالناس، جهان جای تن آسانی نیست
ایهاالناس، جهان جای تن آسانی نیست
ایهاالناس، جهان جای تن آسانی نیست مرد دانا به جهان داشتن ارزانی نیست
خفتگان را چه خبر زمزمه مرغ سحر حیوان را خبر از عالم انسانی نیست
روی اگر چند پریچهره و زیبا باشد نتوان دید در آیینه که نورانی نیست
داروی تربیت از پیر طریقت بستان کآدمی را بتر از علت نادانی نیست
شب مردان خدا روز جهان افروز است روشنان را به حقیقت شب ظلمانی نیست
پنجه دیو به بازوی ریاضت بشکن کاین به سرپنجگی ظاهر جسمانی نیست
طاعت آن نیست که بر خاک نهی پیشانی صدق پیش آر که اخلاص به پیشانی نیست
حذر از پیروی نفس که در راه خدای مردم افکنتر از این غول بیابانی نیست
عالم و عابد و صوفی همه طفلان رهاند مرد اگر هست به جز عالم ربانی نیست
با تو ترسم نکند شاهد روحانی روی کالتماس تو بجز راحت نفسانی نیست
خانه پرگندم و یک جو نفرستاده به گور برگ مرگت چو غم برگ زمستانی نیست
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند بانگ و فریاد برآری که: مسلمانی نیست
آخری نیست تمنای سر و سامان را سر و سامانی به از ین بی سر و سامانی نیست
آن کس از دزد بترسد که متاعی دارد عارفان جمع بکردند و پریشانی نیست
وآنکه را خیمه به صحرای فراغت زدهاند گر جهان لرزه بگیرد غم ویرانی نیست
یک نصیحت ز سر صدق جهانی ارزد مشنو ار در سخنم فایده دوجهانی نیست
حاصل عمر تلف کرده و ایام به لغو گذرانیده به جز حیف و پشیمانی نیست
سعدیا، گرچه سخندان و مصالح گویی به عمل کار برآید، به سخندانی نیست
تا به خرمن نرسد کشت امیدی که توراست چاره کار به جز دیده بارانی نیست
گر گدایی کنی از درگه او کن باری که گدایان درش را سر سلطانی نیست
یارب، از نیست به هست آمده صنع توایم وآنچه هست، از نظر علم تو پنهانی نیست
گر برانی و گرَم بنده مخلص خوانی روی نومیدیم از حضرت سبحانی نیست
ناامید از در لطف تو کجا شاید رفت؟ تو ببخشای که درگاه تو را ثانی نیست
دست حسرت گزی ار یک درمت فوت شود هیچت از عمر تلف کرده پشیمانی نیست!
